Lutz Besch

Lutz Besch urodził się 9 marca 1918 w Katowicach. Jego ojciec był lekarzem laryngologiem z Prus Wschodnich i rodzinę prowadziła przy Friedrichstrasse 10. W 1931 przeniósł się do Niemiec i ukończył gimnazjum w Nauen pod Berlinem, gdzie pobierał lekcje wiolonczeli u Hermanna Diemera. Następnie studiował w Berlinie w Hochschule f. Kirche- und Schulmusik.

W 1940 został poważnie ranny podczas kampanii francuskiej. Po rekonwalescencji kontynuował studia z teatrologii, muzykologii i germanistyki na Uniwersytecie w Jenie, gdzie w 1944 obronił pracę doktorską na temat szwedzkiego pisarza i dramaturga Hjalmara Bergmanna. Pracował jako asystent uniwersytecki, a później jako aktor, doradca dramaturgiczny i reżyser w Erfurcie i Bremie.

Od 1951 roku Besch pracował w Radio Bremen, gdzie nawiązał przyjaźń z austriackim pisarzem Karlem Heinrichem Waggerlem. Od 1960 do 1961 był dyrektorem działu, a od 1961 do 1966 zastępcą dyrektora programowego Radia Bremen, od 1964 członkiem Komisji Historycznej ARD i do sierpnia 1967 szefem redakcji kultury tej telewizji.

Od 1968 roku mieszkał w Wagrain w Salzburger Pongau, gdzie sprowadziła go przyjaźń z Waggerlem. Z okazji jego 70. urodzin 10 grudnia 1967 Besch wydał broszurę Heinrich Waggerl – genauer betrachtet. Trzy lata po śmierci Waggerla opublikował również jego spuściznę.

Besch był członkiem Wangener Kreis, Fundacji Kulturwerk Schlesien, Engadiner Kollegium i PEN Austria. Jego działalność literacka obejmuje tom Immer nach Hause, 52 opowiadania w 1986 roku pod tytułem Augenblicke, sztuki teatralne z lat 1951–1958 oraz liczne słuchowiska, reportaże i opowiadania radiowe, a także prace o tematyce muzycznej i historycznej.

Za tom Die barmherzigen Pferde otrzymał w 1963 roku Andreas-Gryphius-Preis, a także Nagrodę Eichendorffa.