Antoni Daniel
Biografia
Antoni Daniel urodził się 11 października 1920 roku w Dębie. Był synem Mateusza i Marii. Przed II wojną światową pracował jako tokarz w hucie Baildon w Katowicach.
Podczas okupacji niemieckiej wcielono go przymusowo do armii niemieckiej, z której zdezerterował. Od 1942 był zwiadowcą w Armii Czerwonej, a następnie walczył w 1 Korpusie Polskich Sił Zbrojnych w Związku Radzieckim, w Batalionie Szturmowym (wojska powietrznodesantowe). Przydzielony został potem do współpracy z ruchem oporu, po czym oddelegowano go do dyspozycji dowództwa sztabu 1 Frontu Białoruskiego. Powrócił do Batalionu Szturmowego i służył w nim do zakończenia II wojny światowej, a po jej wcieleniu do Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, do grudnia 1956 służył w tej instytucji, pełniąc szereg funkcji.
Jednocześnie od 1946 działał w Polskiej Partii Robotniczej, z którą w 1948 przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po demobilizacji wrócił do Katowic, ponownie podejmując pracę w hucie Baildon, gdzie był kierownikiem gospodarki narzędziowej, a potem kierownikiem wydziału remontowego. Ukończył także Technikum Mechaniczne w Gliwicach oraz studia zaoczne na Politechnice Śląskiej, uzyskując tytuł inżyniera urządzeń sanitarnych.
W latach 1960–1961 był I sekretarzem podstawowej organizacji partyjnej PZPR oraz sekretarzem ds. organizacyjnych Komitetu Zakładowego partii w hucie Baildon, a od 1961 do 1962 instruktorem Wydziału Rolnego Komitetu Powiatowego PZPR w Bielsku-Białej. Pełnił także funkcję sekretarza, a od 1964 wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego Związku Zawodowego Hutników.
W latach 1965 i 1969 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgach Zawiercie i Gliwice. Przez dwie kadencje był zastępcą przewodniczącego Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa; podczas IV kadencji zasiadał w Komisji Oświaty i Nauki, a podczas V w Komisji Handlu Zagranicznego.
Pochowany wraz z Aleksandrą Daniel (1925–2023) na cmentarzu parafii św. Jana i Pawła Męczenników w Katowicach.