Franciszek Macherski

Franciszek Macherski urodził się 4 października 1883 w Dębie, wtedy wchodzącym w skład Katowic. Pochodził z rodziny Józefa i Krystyny z domu Wiencek. Po nauce w miejscowej szkole ludowej rozpoczął naukę w gimnazjum w Katowicach, a następnie przeniósł się do szkoły w Bytomiu, gdzie w 1905 roku zdał maturę.

Podjął studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Mieszkając we Wrocławiu działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. Po otrzymaniu 4 listopada 1908 roku absolutorium wstąpił do alumnatu we Wrocławiu. 17 czerwca 1909 roku przyjął święcenia kapłańskie. Najpierw prowadził pracę duszpasterską jako zastępstwo wakacyjne w rodzinnej parafii w Dębie, a 4 listopada 1909 roku został wikariuszem w parafii św. Marii Magdaleny w Bielszowicach. Następnie pracował w Siemianowicach, gdzie opiekował się Katolickim Stowarzyszeniem Robotników – zarówno polskim, jak i niemieckim. 27 września 1915 roku skierowano go do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hajdukach Wielkich.

W 1918 roku wyjechał do Davos w celach zdrowotnych, a po powrocie w październiku tego samego roku został kapelanem w zakładzie sióstr boromeuszek w Jastrzębiu-Zdroju. Podczas II powstania śląskiego w 1920 roku założył tam szpital dla rannych powstańców. W latach międzywojennych dwukrotnie pełnił funkcję administratora parafii św. Katarzyny w Jastrzębiu Górnym – w 1925 i 1932 roku.

Podczas II wojny światowej głosił kazania i nauczał religii w języku polskim. W 1940 roku został aresztowany przez Niemców i przebywał najpierw w Rybniku, a następnie w katowickim więzieniu. 26 maja 1940 roku wywieziono go do niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau (numer obozowy 12656), a 16 sierpnia przeniesiono do KL Gusen, gdzie zmarł 31 października 1940 roku.