Henryk Jarczyk
Biografia
Henryk Jarczyk urodził się 16 czerwca 1889 roku w Podlesiu w rodzinie chłopskiej Pawła i Anny z domu Polak. Chodził do szkoły powszechnej w Podlesiu, następnie w Mikołowie, a gimnazjum ukończył w Gliwicach, gdzie należał do konspiracyjnego Towarzystwa Tomasza Zana. W 1908 r. podjął studia medyczne we Wrocławiu, kontynuował je w Monachium i Lipsku, uzyskując w 1914 r. dyplom lekarza i tytuł naukowy doktora.
W latach 1920–1921 kierował Polskim Podkomisariatem Plebiscytowym w Katowicach. Uniknął śmierci po napadzie Niemców na siedzibę komisariatu.
19 sierpnia 1922 nadano mu Krzyż Walecznych, a 2 maja 1923 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi położone przyłączenia Górnego Śląska do Rzeczypospolitej. W latach 1924–1939 był dyrektorem Szpitala Spółki Brackiej w Katowicach i był prekursorem wprowadzenia problematyki medycyny pracy.
Na przełomie sierpnia i września 1939 roku brał udział w kongresie chirurgów w Leningradzie. Po wybuchu wojny w Polsce został internowany, a następnie wywieziony na Syberię. Udało mu się dostać do Armii Andersa, z którą przeszedł szlak bojowy przez Iran, Palestynę, Afrykę Północną, Ankonę i Bari, Monte Cassino, gdzie szefował służbom medycznym. Po wojnie w randze majora wrócił do Anglii. Do Polski wrócił w 1948 roku i założył oraz zorganizował szpital miejski w Siemianowicach Śląskich. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.
Był bratem Roberta Jarczyka – naczelnik gminy Podlesie i poseł do Sejmu RP (1930–1935).