Rudolf Bernard Buchała
Biografia
Rudolf Bernard Buchała urodził się 29 października 1927 w Katowicach jako syn Edmunda i Agnieszki z domu Wąsik. Ukończył Liceum św. Jacka, a następnie Liceum im. A. Mickiewicza w Katowicach. W 1951 roku ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku akademickim 1952/1953 studiował także na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Doktorat na temat Zachodnioniemiecka doktryna „Recht auf die Heimat” a prawo międzynarodowe obronił na UJ w 1966. W 1982 na UJ uzyskał stopień doktora habilitowanego; rozprawa «Watykan a Europa Środkowa – polityka wschodnia Stolicy Apostolskiej lat siedemdziesiątych» została całkowicie skonfiskowana przez cenzurę PRL.
W latach 1951–1955 był członkiem Kierownictwa Politycznego Stowarzyszenia Pax i Kierownikiem Kadrowym Sekcji Młodych. Był także kierownikiem oddziałów dziennika „Słowo Powszechne” w Katowicach i w Lublinie oraz redaktorem naczelnym dodatku „Słowa Powszechnego” – „W Młodych Oczach”. W 1955 jako jeden z ośmioosobowej grupy tzw. Frondy wraz z Tadeuszem Mazowieckim, Januszem Zabłockimi kilkoma innymi członkami kierownictwa odszedł z Paxu wskutek rozbieżności ideologicznych i konfliktu politycznego.
Był związany m.in. z Instytutem Śląskim w Opolu, a także Śląskim Instytutem Naukowym w Katowicach oraz Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych, gdzie publikował prace z tematyki niemieckiej (m.in. dotyczące problemu wysiedleń). Działał w Stowarzyszeniu „PAX” (1951–1955), a następnie w Polskim Związku Katolicko-Społecznym. Współzałożył i był członkiem Kolegium Redakcyjnego miesięcznika „Więź”, miesięcznika ODISS „Chrześcijanin w Świecie”, Katolickiego Tygodnika Społecznego „Ład” oraz dwutygodnika liberalno-konserwatywnego „Czas Górnośląski”.
W latach 1973–1981 uczestniczył w międzynarodowych spotkaniach pn. „Dialog i Współpraca” grupujących chrześcijańsko-demokratyczne i konserwatywne środowiska z Zachodu i Wschodu. W latach 1973–1985 należał do Europejskiego Ekumenicznego Zespołu ds. Informacji i Komunikacji Społecznej oraz był członkiem Międzynarodowego Komitetu Wykonawczego. W 1980 uzyskał mandat posła na Sejm PRL VIII kadencji z ramienia Polskiego Związku Katolicko-Społecznego. Zasiadał w Komisjach: Komunikacji i Łączności, Nauki i Postępu Technicznego, Prac Ustawodawczych, Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Handlu Zagranicznego, a także w nadzwyczajnych komisjach do rozpatrzenia projektów o Radach Narodowych i Samorządzie Terytorialnym oraz Trybunale Konstytucyjnym.
Jako jeden z pięcioosobowego Koła Poselskiego PZKS nie głosował za sankcjonowaniem stanu wojennego w 1981. W głosowaniu nad wnioskiem rządowym o likwidację NSZZ „Solidarność” z 1982 r. opowiedział się przeciwko. Był członkiem Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. Od 1988 do 1990 zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Katowicach. W okresie III RP współtworzył Kongres Liberalno-Demokratyczny; wykładał na Uniwersytecie Ekonomicznym i Wyższej Szkole Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych w Katowicach.
Mieszkał w Chorzowie. Zmarł 27 grudnia 2010. Został pochowany 30 grudnia 2010 na cmentarzu przy ulicy Sienkiewicza w Katowicach.
Odznaczony Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.